Şekilciliğin halleri…

Çünkü şekilcilik, gerçekten de toplumumuzun bana göre en büyük sorunlarından birisidir. Ben bunu bir hastalığa benzetiyorum. Bu hastalık bir kişiye bulaştığı zaman zihniyetinde derin bir rahatsızlık meydana getirir; bu tam anlamıyla bir beyin, bir zihin ve görüş rahatsızlığıdır. Ve maalesef ki çok sığ bir durumdur.

Şekilcilik toplumda sadece birkaç örnekle sınırlı kalmayıp hayatımızın her alanında kendisini gösterir. Eğitimden tutun da sosyal medyaya, sosyal medyadan tutun da iş hayatına ve dini inançlara kadar şekilcilik maalesef ki hayatımızın neredeyse her zerresinde mevcuttur. Söz gelişi, topluma baktığınızda derviş meşrep bir insanın sırf dış görünüşünden dolayı değer görmemesi, ciddiye alınmaması ya da alay konusu olması bunun en tipik örneklerinden birisidir. Oysaki o kişi bir pırlanta değerindedir. Ama şekilci insanlar, zihinleri kapalı birer kara kutu olduğu için bunu maalesef göremezler. Bu zihinsel darlık gözlerine de yansır ve baktıkları her şeyi kusurlu görmelerine yol açar.

Meseleyi biraz daha genişletirsek, günlük hayattaki açık-kapalı polemiklerine de uğrayabiliriz. Malum "açık-kapalı kör dövüşü" toplumsal barışımızı kemiren kısır döngülerden biridir. "İyiliği emretme" kisvesi altında sergilenen o yukarıdan bakma ve kibir hâli ne yazık ki pek yaygındır. Şekilci insan, kabuğa bakıp her türlü sığ hükmü verir. Ancak aynı kişilere mikrofon uzatsanız önyargıyı yerden yere vururlar; fakat iş kendi önyargılarına geldiğinde, o önyargının bizzat kendisi olmaktan zerre çekinmezler.

Oysaki bir insanın dış görünüşü sadece şu an durduğu yeri gösterir. Kendi yaşam biçimini başkalarına empoze etmek isteyenler, karşısındakinin durduğu yere zerre saygı duymaz. Onlar, herkesi kendi beyinlerinde biçtikleri kalıba sokmak isterler; bu kalıba sığmayanları da hoyratça eleştirirler. İşin en trajikomik tarafı da şudur: Bu hastalıklı zihin yapısına sahip olanlar, aynaya hiç bakmazlar. Hatta bir ortamda oturup şekilcilikten ve önyargılardan dert yandıklarını, bu durumu eleştirdiklerini bile görürsünüz. İşte bu, tablonun en büyük tezatıdır.

Peki, bu hastalığın tedavisi var mı?

Tek çare bilinçlenmek ve at gözlüklerini çıkarmaktır. Bir insanı tüm farklılıklarıyla kabul edebilmek, ancak geniş bir dünya görüşüyle mümkündür. Bilinç; insanın ufuklarını açar, hayata daha geniş ve olumlu bir pencereden bakmasını sağlar. Çünkü kabukla ömür geçmez; bilinçli insan, görünenin ötesine geçip derine inebilen insandır.

Kaynak: batmansonsoz.net